Ishte nje vajze e re e cila e urrente veten e saj sepse ishte e verber. Ajo i urrente te gjithe pervec…

Ishte një vajzë e re që urrente veten e saj sepse ishte e verbër. Ajo urrente të gjithë ata që e rrethonin përveç të dashurit të saj. Ai ishte gjiithmonë aty për vajzën, i ndenji pranë dhe kurrë nuk e la vetëm. Ai nuk e braktisi edhe pasi ajo bëri aksidentin dhe humbi shikimin, ai ishte aty për të edhe kur ajo ndryshoi sjellje dhe urrente jetën e saj.

 

Vajza thoshte gjithmonë që nëse do mundte të shikonte botën, ajo do të martohej me të dashurin e saj. Një ditë, dikush i dhuroi sytë asaj. Bëri një operacion dhe tashmë ajo mund të shikonte gjithçka, përfshirë të dashurin e saj dhe ishte shumë e lumtur.

 

Duke parë vajzën të lumtur, i lumtur ishte dhe djali dhe e pyet vajzën, “Tani që mund të shohësh botën, a do të martohesh me mua?”

Por vajza u habit kur pa që dhe i dashuri i saj ishte i verbër gjithashtu. Kështuqë, ajo refuzoi të martohej me atë.

 

Kjo ia theu zemrën djalit, u largua me lot në sy dhe i la një shënim:

 

“E DASHUR, KUJDESU PËR SYTË E MI.”

Share:

Author: rda

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *